Limp Bizkit – Break Stuff

AGRESSIE – Tot nu toe is de muziek die ik heb behandeld over het algemeen vrij lieflijk. Tijd om daar eens hardhandig verandering in te brengen. Vandaag gaat het over Limp Bizkit met Break Stuff, vooral alle puberjongetjes (m/v, 0-99) out there.

Mijn favoriete tijdsbesteding naast muziek is voetbal. Om te kijken, te volgen, over te lezen en natuurlijk om zelf te doen (zij het op bedenkelijk niveau). Tot een paar jaar geleden speelde ik vrijwel iedere zaterdag in het zesde team van voetbalvereniging Odin. De hoogtepunten vonden natuurlijk plaats op het veld, maar voor dit artikel focus ik me even op de voorbereiding.

2000
Ik begon met voetballen in clubverband op mijn vijftiende. Het is de leeftijd waarop de meeste jongetjes net met hun amateursport stoppen, omdat het uitgaansleven en de meiden beginnen te lonken. Ik was daar nog lang niet mee bezig, maar ik moest mijn energie wel ergens kwijt. Na mislukte experimenten met judo en gymnastiek koos ik veel te laat toch maar voor de sport die ik al beoefende op de pleintjes van (toen nog) Gouda.

Het was ook de tijd dat muziek me in een houdgreep nam. Precies tijdens de hoogtijdagen van de nu metal. Je kon als tiener niet opgroeien in die periode zonder besmet te raken met de muziek van Limp Bizkit (lees bijvoorbeeld dit legendarische verhaal van CJP-collega Steven). Bands als deze, maar ook Linkin Park en Korn weten precies wat puberhersentjes willen: rauwe muziek, vette beats en vooral veel gevloek. Ik hoor het mezelf nog denken: ‘Mag dit zomaar?’

Het feit dat nu metal gespeld wordt op de manier zoals het gespeld wordt en niet gewoon als new metal, geeft al aan dat het eigenlijk een gedrocht van een genre is. De typerende elementen: de zware gitaren en snelle drums van metal en punk, gecombineerd met de dictie en het samplegebruik uit de hiphop. Met de kennis van nu kunnen we spreken van een duivelsverbond, maar spreek een muziekliefhebber van tussen de 25 en 30 en bijna gegarandeerd heeft hij rond de millenniumwisseling de albums Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water en Significant Other grijsgedraaid. En als je iets op zo’n beïnvloedbare leeftijd meekrijgt blijft dat voor eeuwig hangen.

2010
Het is tien jaar later. Ik ben halverwege de twintig en zit samen met een paar teamgenoten in de auto op weg naar een uitwedstrijd in De Bilt. We zouden Acda en de Munnik met Groen als Gras kunnen draaien. ‘Zaterdag was de mooiste dag van de week…’, zeer toepasselijk op een zomers aanvoelende lentedag. Maar er gaat een wit schijfje met dikke zwarte letters in de cd-speler. Twee slagen op een brommende gitaar, nog een keer, en dan de bijna gruntende Fred Durst met de eerste paar regels.

Its just one of those days
When you don’t wanna wake up
Everything is fucked
Everybody sucks
You don’t really know why
But you want justify
Rippin’ someone’s head off

Binnen vijf seconden staat iedereen in de auto strak van de adrenaline. Louis van Gaal zou het met goedkeuring ‘focus’ noemen. Het is nog voor het eerste bijtincident van Luis Suárez, en sowieso zijn dat soort acties in de sport mij vreemd. Ik ben het schoolvoorbeeld van een mooiweervoetballer. Het is dat het lente is, in de winter blijf ik liever binnen om te voetballen met een Playstation-controller in mijn hand. Maar niks pept me beter op voor de wedstrijd dan een paar goede agressieve tracks vooraf. En de beste van allemaal, dat blijft Break Stuff. Als we even later het parkeerterrein opdraaien zijn we helemaal klaar voor anderhalf uur bikkelen en schoffelen in de marge van KNVB-district West I.

2014
Limp Bizkit treedt alleen nog op voor het geld. Voetballen doe ik alleen nog voor de lol, op de pleintjes en grasveldjes van (inmiddels) Amsterdam. Bij mooi weer. Maar de warming-up is nog steeds iedere keer hetzelfde. ‘It’s just one of those days…’

P.S. Ondanks alle agressie-opwekkende muziek vooraf, maakte ik er na de aftrap een sport van om zoveel mogelijk de duels uit de weg te gaan.

 

Advertenties

2 thoughts on “Limp Bizkit – Break Stuff

  1. Eén van mijn favoriete sportnummers, ondanks dat ik het nooit kan laten een klein luchtsprongetje te maken op de ‘break’ – waarna ik ternauwernood mijn evenwicht kan houden op de loopband.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s