The Posies – Solar Sister

HOOKS – Popnummers kunnen goed zijn om een hoop redenen, maar wat ze altijd gemeen hebben is een hook. Ergens zit een catchy stukje, dat een paar keer herhaald wordt. Vanavond leidt mijn nimmer eindigende zoektocht naar het ideale liedje me naar Haarlem, voor een show van de koningen van de hooks: The Posies.

Wat trekt jou eigenlijk aan in een liedje? Luisteren is Zilver heeft een hoop mogelijkheden behandeld, van persoonlijke herinneringen tot stemmingen en van esthetische schoonheid tot kartelige randjes. Maar altijd is daar een herkenningsmelodie. Aan het einde heeft het zich in je hoofd genesteld (vandaar de term hook) en zit je er een week mee in je hoofd. Dat geldt voor het pianoriedeltje uit het refrein van Into My Arms, of voor de gitaarriffs van Break Stuff. Maar ook Elliott Smith met zijn afwijkende songstructuur zet aan het einde van ieder couplet een heel memorabel zanglijntje neer: ‘do you miss me, Miss Misery, like you say do?

Ik kan zelf The Beatles redelijk waarderen, maar het feit dat ik het heb over ‘redelijk waarderen’ geeft al aan dat ze voor mij persoonlijk niet de status van popgoden hebben (zoals voor anderen). Hun invloed op de muziek vind ik wel fantastisch. Met andere bands als The Beach Boys en The Who zijn ze zowel pioniers in als grondleggers voor het genre powerpop. In het kort: powerpop is net de popmuziek uit de jaren ’60, maar dan net een beetje prominentere gitaarpartijen. De liedjes hangen aan elkaar van hooks.

Eigenlijk is powerpop een genre vol topsingles die geen hit worden. Sommige bands hebben een beetje aan mainstream-succes mogen snuffelen, zoals Weezer halverwege de jaren ’90 en aan het begin van deze eeuw Fountains of Wayne. Hun top 40-singles behoren nog niet eens tot de tien beste nummers uit hun repertoire (naar mijn bescheiden mening).

The Posies poseren, bron: thesnipenews.com

The Posies zijn een van de ‘grote’ namen in het genre. Wat dat betekent? Frontmannen Jon Auer en Ken Stringfellow wonen vast niet in dezelfde villawijk als Justin Bieber en Madonna, maar ze hoeven ook geen hamburgers te bakken. Hun beste werk is volgens de meeste kenners (lees: mijzelf) afkomstig uit de periode 1993-1996: de albums Frosting on the Beater en Amazing Disgrace. Maar ze brengen nog steeds albums uit, al is jongste telg Blood/Candy inmiddels ook alweer vier jaar oud.

Vanavond spelen ze in het Patronaat. Ik ga er staan, en zal heel erg mijn best moeten doen om mijn waardigheid te behouden en niet luidkeels mee te zingen. Waarschijnlijk gaat dat niet lukken. Het zijn immers de koningen van de hooks.

P.S. De cover van Solar Sister door Bad Astronaut mag er ook zijn. Dit is de tweede band van Joey Cape van Lagwagon, een band die iedereen die wel eens op een skateboard stond in de nineties moet kennen.

P.P.S. Tien punten voor wie de hangjongeren in de videoclip heeft herkend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s